Së pari erdhi Sheiku Mansur bin Zayd Al Nahyan, i cili në shtator 2008 mori Manchester City në krizë të plotë financiare, duke e bërë atë një nga klubet më të pasura në Evropë.
Pastaj, në verën e vitit 2011, ishte radha e Autoritetit të Investimeve në Katar, Tamim bin Hamad al-Thani, kushëririt të Mansur, i cili bleu Paris Saint-Germain.
Kanë kaluar më shumë se dhjetë vjet nga këto dy ngjarje, por futbolli ka ndryshuar përgjithmonë që atëherë…
Investimet e milionerëve, kartona faraonike, kontratat marramendëse: pronarët e PSG dhe City me kalimin e kohës kanë vërtetuar se nuk kanë kufij.
Megjithatë tifozët e këtyre dy skuadrave e dinë shumë mirë se çfarë duhet të kalonin para ndryshimit të pronësisë.
PSG, e themeluar vetëm në 1970 pas bashkimit mes Paris FC dhe Stade Saint-Germain, sapo kishte fituar dy kampionate francezë, disa kupa kombëtare dhe disa Superkupa.
Qytetarët – nga ana e tyre – kishte qenë gjithmonë kushëriri humbës i Manchester Unitedit shumë më të suksesshëm: kushdo që ka parë filmin “Jimmy Grimble” e di se çfarë do të thoshte të bëje tifo për Citizens para vitit 2008…
Pa kushërinjtë e naftës si presidentë, me pak fjalë, PSG dhe City ishin dy ekipe shumë normale.
Ne mund t’ju tregojmë duke shikuar lojtarët që, në atë kohë, luanin në këto klube.
Në 2007/2008, Manchester City u trajnua nga Sven-Goran Eriksson dhe erdhi nga një vend i dobët i 14-të në Premier League në sezonin që e parapriu…
Por për ekipin e dytë të Mançesterit ishte mirë kështu: të siguronte mbijetesën ishte objektivi i pranueshëm në ato kohë…
Nga merkato e transferimeve erdhën fuqizime të rëndësishme si Elano, Corluka, Bojinov dhe Rolando Bianchi.
Po, Rolando Bianchi që e bëri Reggina-n të mblidhte shumën rekord prej 13 milionë eurosh. Një histori e shkurtër e trishtë: aventura e tij në fanellën blu zgjati vetëm gjashtë muaj, pastaj ai u huazua te Lazio dhe nuk e vuri më këmbën në Angli.
Formacioni me njëmbëdhjetë i atij City ishte pak a shumë ky: 4-2-3-1, Joe Hart, pak më shumë se 18 vjeç, ishte portieri. Mbrojtës ishin Corluka, Richards, kapiteni Dunne dhe Ball.
Dy mesfushorët ishin Hamann dhe Gelson Fernandes, treshja përpara e përbërë nga Ireland, Elano dhe Petrov me sulmues të vetëm Vassell.
Yjet e skuadrës ishin Ireland dhe mbi të gjitha Elano, golashënuesi më i mirë i atij viti me 10 gola.
Lideri, nga ana tjetër, ishte mbrojtësi Corluka, i cili grumbulloi gjithsej 40 paraqitje në të gjitha garat.
Citiznes përfunduan në vendin e nëntë, duke u kualifikuar edhe për Ligën e Evropës: më pas erdhën sheikët dhe pjesa tjetër është histori. Qytetarët, katër vjet më vonë, fituan titullin e tretë të ekzistencës së tyre, duke ia hequr në frymën e fundit kushërinjve të United.
Por, siç ju thamë, as Paris Saint-Germain në atë kohë nuk po shkonte shumë mirë. Në 2010/2011, në fakt, parisienët erdhën nga një vend i trembëdhjetë në Ligue 1 dhe goditja më e rëndësishme në treg ishte Nene, ish -sulmuesi brazilian i Monacos.
Çmimi? Pak më shumë se 5 milionë euro. PSG, megjithatë, tashmë mund të llogarisë në disa lojtarë të shkëlqyer, megjithëse në fazën e zbehjes së karrierës së tyre: Gregory Coupet, Claude Makelele dhe Ludovic Giuly, pas përvojave të tyre në disa klube kryesore, u bënë shpejt senatorë të ekipit.
Kuriozitet: si portieri i tretë ishte një Alphonse Areola shumë i re, e cila me kalimin e viteve do të kishte bërë emër në portë.
Formacioni tipik i trajnerit Antoine Kombouaré u luajt me një sulm 4-4-2 që ndërronte pothuajse një 4-2-4: Edel në portë, Jallet, Sakho, Armand dhe Tiené në mbrojtje, Makelele dhe Chantome në mesfushë, Giuly dhe Nene në të dy anët e Erdinc dhe Hoarau.
Parizienët madje dolën në vendin e katërt, një nga rezultatet e tyre më të mira në ato vite. Përsëri, pjesa tjetër është histori, me krijimin e Al-Khelaifi si njeriu i besuar i Autoritetit të Investimeve në Katar dhe fitoren e 27 titujve në 10 vjet.
Sot, PSG dhe City do të përballen me njëri -tjetrin në grupet e Ligës së Kampionëve në atë që do të jetë akti i dytë i gjysmëfinales së sezonit të kaluar: 22 lojtarë do të jenë në fushë me një vlerë që tejkalon 1 miliard euro. Megjithatë, nëse ndeshja do të ishte luajtur pak më shumë se dhjetë vjet më parë, ndoshta nuk do të kishte qenë aq interesante…
