Partizani i sezonit 2019-2020 do të mbahet mend më shumë për debatin e skemave të zgjedhura nga trajnerët sesa për revolucionin që u reklamua në hapat e parë pas fitimit të titullit kampion.
Nën drejtimin e Franko Lerdës, skema ishte lajtmotivi, pasi ideja ishte që të luhej me tre mbrojtës, por rreshtimi 3-5-2 nuk u arrit të përvetësohej nga kamionët. Franko Lerda pas shkarkimit nga detyra, që erdhi pas humbjes në derbin e 13 dhjetorit, u largua drejt Italisë dhe me vete mori edhe skemën 3-5-2.
Me ardhjen e trajnerit Adolfo Sormani, të kuqtë kanë nisur përvetësimin e një rreshtimi të ri, që mendohet të jetë më efektiv, pasi edhe lëvizjet e lojtarëve në role nuk janë të shumta. Ndryshimi shikohet në rreshtimin e skuadrës në mesfushë, ku Sormani ka preferuar në këto takime ta vendosë katërshen e mesfushës në formë rombi.
Me këtë rreshtim synohet që ekipi të jetë më solid në fazën ofensive, si dhe duke u dhënë hapësirat e duhura dy mbrojtësve të krahëve për të bërë “pistonin”, si dhe për të ndihmuar sulmuesit me vertikalizimet. Aktualisht, Partizani rreshtohet në fushë me skemën 4-4-2, por që ndryshon në varësi të formës që merr rombi në mesfushë. Telushi formon kulmin e poshtëm të rombit, duke qenë më pranë katërshes së mbrojtjes, ndërsa kulmi i sipërm është Çinari, që manovron pas dyshes sulmuese Solomon-Bardhi.
Ky është një rol i ri për shkodranin, pasi zakonisht e kemi parë të luajë në krahë. Me këtë rol Çinari duket më i zbehtë, por Sormani është i kënaqur me efektivitetin e lojës së Çinarit. Kulmet anësore të rombit përbëhen nga Melo dhe Broja. Në Gjirokastër rombi i mesfushës funksionoi shumë mirë dhe shpresohet që me kalimin e kohës kjo skemë të jetë më efektive. Rreshtimi i mesfushës në formë rombi ka të mirat dhe rreziqet brenda.
Disavantazhi ka të bëjë vetëm me hapësirën që mund të krijohet nga krahët në fazën defensive, por nëse lojtarët e përvetësojnë filozofinë e Sormanit, atëherëë mund të shpresohet vërtet te ringjallja e kampionëve dhe realizimi i objektivave.
