Pas një viti pozitiv të AEK-ut, nuk mund të jetë i lumtur i portierit të Kombëtares, Thomas Strakosha. Në intervistën e dhënë së fundmi, Strakosha nuk heziton të prekë tema të ndryshme.
SKUADRA- Sigurisht, siç e thatë edhe ju, si vitin e kaluar nuk isha më keq, si ky vit më i miri. Duhet të ketë një ekuilibër në gjithçka që bëjmë. Sigurisht ka mentaliteti me cilin luan ekipi, me trajnerin e ri dhe me trajnerin e ri te portiereve. Besoj se ekipi është më i balancuar, si në aspektin e mbrojtjes edhe në atë sulmues. Kështu, në thonjëza, porti ekspozohet më pak sesa vitin e kaluar dhe mund të jetë për këtë arsye edhe më pak gabime. Por kjo nuk do të thotë se vitin e kaluar ishte shumë më keq dhe kjo shumë më mirë. Jemi shumë si ekip dhe shumë lojtarë edhe në aspektin personal. Mendoj se kemi shumë zgjidhje, sidomos në fillimin e aksioneve me këmbë, krahasuar me vitin e kaluar, dhe për këtë arsye ka më shumë automatizma në. E di edhe vetë që pata një fillim shumë të keq me AEK-un, dhe njerëzit që prisnin shumë më tepër dhe është logjike që unë presin më shumë nga. Por sigurisht më mërziti shumë sezoni i kaluar, sepse nuk munda t’i ndihmuarja sa doja. Kjo më dha edhe më shumë ego dhe motivim që ky sezon të fillojë më mirë, të jetë si, t’ia shpërblejë tifozëve hyrjen në ekip, sepse ua kishim borxhin. Falë ia dollë, sepse Zotit pa Evropë do të ishte edhe një sezon tjetër shumë i thjeshtë për ne. Tani mendoj se jemi në një moment të mirë, por sezoni nuk ka mbaruar ende – jemi rreth në 50%. Duhet shumë nga secili prej nesh si futbollist, në aspektin personal. Në disa nuk jam i kënaqur me pamjen time, në disa tjera ndjej se kam se si jam në fushë. Por duke qenë shumë se gjithmonë kam pasur një baba të rreptë, në këtë sezoni ka qenë që i kam bërë mirë, por edhe shumë gjysmakë të keqe që i analizoj me veten dhe dua t’i pakësoj. Është diçka shumë e madhe që është dhe që mund të tifozët nuk e mendojnë: kur një ekip nuk funksionon mirë, jo vetëm portieri, por edhe një mesfushor, për shembull, bëni më shumë gabime. Sepse nëse merr topin nuk ke zgjidhje, nuk ka lëvizje nga shokët e ekipit, sidomos kur je portier, një gabim i yti dallohet shumë më tepër.
FOTO STRAKOSHA-Unë mendoj se isha më fat se babai im. Babai im filloi në kushte shumë të mira, dhe fakte që arriti të vijë në Greqi dhe të provojë atë që provoi, është diçka shumë e madhe dhe e respektueshme për të. Unë pata nuk mund të lindi në Greqi, të kisha më shumë mundësi, të stërvitesh në ambiente më të mira, me kushte më të mira dhe me trajnerë më të mirë. Babai im më stërviti në një moment shumë kyç kur isha i vogël, në Qipro, ku kishte më shumë kohë për mua. Prandaj, në një aspekt, mund të atyre që pata më shumë yndyrë për të krijuar baza të forta që të ndihmojnë në të ardhmen. Shpresoj që në fondin e punës sime të mund të them se një punë më e madhe se babai im, por mendoj se ajo ishte shumë më e vështirë.
SHQIPËRIA- Siç ju thashë, Greqinë e dua dhe e respektoj, por gjithmonë jam ndjerë shqiptar. Edhe kur të lë futbollin, dua të jetoj në Greqi me familjen time, partneren time dhe të kem jetën time këtu, por unë jam shqiptar. Këtë ma kanë transmetuar si babai ashtu edhe nëna ime, të respektojmë dhe të duam rrënjët tona. Sidomos kur shkova jashtë vendit, ndjeva krenari që mund të vishja stemën e kombëtares sime. Babai im kishte luajtur për Shqipërinë dhe kishte qenë edhe kapiten. Ky ishte një imazh shumë i fortë për mua. Doja të provoja edhe për veten time se mund të arrija diçka me kombëtaren, jo në nivelin e babait tim, por të ndieja edhe unë atë krenari. Kur ishim të vegjël, shumë fëmijë përpiqeshin ta fshihnin origjinën e tyre, sepse ndiheshin keq. Kjo ndodhte kudo, jo vetëm këtu. Tani, kur shoh fëmijë në akademi që e thonë me krenari se janë shqiptarë, kjo më jep shumë gëzim. Ndjej se po bëj diçka të mirë, ashtu siç ndiheshin fëmijët krenarë kur erdhi babai im në Greqi. Ky është një nga aspektet më të rëndësishme për mua.
LACIO- Shkova për prova në moshën 16-vjeçare, së bashku me babain tim. U stërvita individualisht me trajnerin e portierëve të ekipit të parë të Lacios. Babai im kishte kontakt me drejtorin teknik të Lacios atëherë. Në atë moshë kërkonin portier të vitlindjes ’95, ndaj u provova edhe te Roma. Kisha oferta nga të dyja dhe aty duhej të merrja një vendim të rëndësishëm: ku të shkoja. Nga ana financiare, Lazio ofronte shumë më pak, por ndjeja se aty do të kisha më shumë mundësi për të luajtur dhe për t’u zhvilluar në një ambient më të mirë. Te Roma kishte ardhur një portier 25-vjeçar që po bënte karrierë shumë të madhe, kështu që e dija se do të më duhej të prisja shumë vite. Te Lacio kishte edhe Marketi, një portier shumë i mirë, por pas katër vitesh më erdhi mundësia ime.
PREMIER LIGA- Nga viti 2010 e më pas, futbolli italian kishte humbur pak nga shkëlqimi i tij. Premier Liga dhe La Liga ishin kampionatet më të forta. Prandaj besoja se hapi më i mirë pas Lacios për mua do të ishte Premier Liga. Kur kishte interes serioz nga Çels, ishte një mundësi shumë e madhe për karrierën dhe ndoshta hapi i duhur në atë moment. Por presidenti i Lacios vendosi që ekipi të qëndronte i bashkuar, sepse kishte edhe dy lojtarë të tjerë me oferta të mëdha. Doja të provoja edhe më shumë gjëra dhe ndjeva se koha e duhur për të ndryshuar ambient ishte pak më vonë – dhe kështu ndodhi.
BRENTFORD- Në jetën time kam mësuar të mos flas shumë, ndaj jam shumë i lumtur këtu, shumë i lumtur që jam i AEK-ut me dashurinë time dhe të dashur. Kështu që është diçka që nuk dua ta bëj më, të largohem përsëri, por në jetë nuk dihet. Nuk dua të them se ky kapitull mbyllet për mua. Te Brentfordi kisha një periudhë të vështirë, isha e madhe familje, u dëmtova, nuk pata mundësi të rikuperohesha në vend dhe të gjitha këto ndikuan por nuk dua të kthehem pas dhe të mendoj. Është gjë që ka kaluar dhe tani jam shumë i lumtur. Sigurisht që do të jem shumë i lumtur nëse çdo gjë është e suksesshme dhe të shkoj me kombëtaren në Botëror. Kjo do të jetë një eksperiencë e madhe për mua.
FAMILJA– Kur u ktheva në Shqipëri, mamaja ishte shumë e lumtur, ashtu edhe babai dhe vëllai im. Ata u përkujdesën për gjithçka, madje edhe duke sjellë ushqim apo gatuar për mua. Tani mund të ketë më shumë vende sepse jam jashtë dhe mund të përballet për të kontrolluar gjithçka, por mbështetja e tyre është gjithmonë e madhe.
KRITIKAT E BABAIT– Po, babai im kur është shumë i vogël, gjithmonë shprehet kritikat shumë të zakonshme dhe padyshim që është e tij, kështu u rrit, por pas një moshe, rreth 22- 23, kur bëj diçka të mirë ose të keqe, e ndjeja gjatë ndeshjeve, kështu që kisha nevojë për të dëgjuar pas ndeshjet, sepse isha pak i lodhur. Ishte disa herë që u përplas me babanë, një, dy, tre herë, i thashë, le ta lëmë pas ndeshjet, të mos diskutojmë për ndeshjen sepse unë nuk dua të acaroj, si ti. Le ta diskutojmë një ditë tjetër, me një kafe, qetë. Sepse gjithmonë e di që i tij në këtë aspekt është shumë i mirë, dhe ndjenja më dhemb. Shumë herë e di çfarë mund të bëj më mirë. Bëj gabime dhe nuk kam nevojë ta dëgjojë nga ai, sepse e di që bën më kritikojë.
