Në stadiumin “Bressan”, artisti ndërkombëtar i rrugës, Ozmone, krijoi një murale të madhe për të festuar dhe përjetësuar përqafimin mes trajnerit Roberto Mancini dhe krahut të tij të djathtë e mikut të ngushtë, Gianluca Vialli, pas triumfit në Kampionatin Europian të kësaj vere.
Mes imazheve të finaleve të “Euro 2020”, njëri nga të gjithë do të mbetet i “stampuar” në zemrat dhe kujtimet e të gjithëve italianëve, por jo vetëm: përqafimi mes Roberto Mancinit dhe Gianluca Vialli.
Ishte momenti shpërthyes e tepër emocionues, pas pritjes vendimtare të Donnarumma në “ruletën” e penalltive, teksa koha e rregullt dhe ajo shtesë kishte përfunduar në barazim me Anglinë, në finalen e “Wembley”.
Ajo penallti i kurorëzoi axurrët si kampionët e rinj europianë. Në atë përqafim kishte gëzim, zemërim, kompensim dhe rilindje. Ishte gëzimi i një Europiani të sapo fituar, pas atij të zbehurit e të largëtit të vitit 1968.
Ishte zemërimi për një fat të mbrapshtë që nuk u duhej më kampionëve, shfryrja e një kombi që fillimisht u përkul nga një virus i panjohur dhe i tmerrshëm, rigjallërimi i një lëvizje futbolli që dukej se kishte humbur deri para disa vitesh, kur Italia mbeti jashtë “Rusi 2018”, Botërorit të fundit.
